مبارک، البرادعی، اخوان المسلمین


جایگزینی حکومت غیردمکراتیک مبارک با البرادعی، بمانند درمان وبا با طاعون است. نه مبارک فرد دمکراتی است و نه البرادعی. با این تفاوت که البرادعی با حمایت ارتجاع مصری، اخوان المسلمین که بیماری کهنه ایی در این کشور است، میتواند راه گشای را برای به قدرت رسیدن یک حکومت فاشیست دینی دیگر باشد.

اگر که چنین شود و دولت فخیمه نیز بسیار از آن استقبال میکند، مطمئنا کشورهای اسلامی دیگر با این مدل نوسازی شده و باید منتظر یک خواب طولانی این کشورها از مدرنیته و پیشرفت بود. این چنین است که دریای آزادیخواهی منطقه ایی کانالیزه شده و سرکوب میشود.

در این میان، نقش گروهها و سازمانهایی که با ایدئولوژی اسلامی به مبارزه با این غول ارتجاع برخاسته اند هرچه بیشتر اهمیت میبابد. یک نمونه از این بیداری را در تظاهرات ملت افغانستان علیه اعدامها در ایران و مصاحبه با فردی که در دشمنی با ایدئولوژی ضدبشری آخوندی به تظاهرات آمده بود و از دولت افغانستان نیز انتقاد کرده و خواستار آزادیهای تام و تمام سیاسی بود؛ میتوان مشاهده کرد.

نبرد میان گروهها وسازمانهای پیشروی ایرانی علیه خمینیزم، امروز از چارچوب عراق و افغانستان بیشتر از گذشته خارج شده و شاخ افریقا و خاورمیانه را دربر گرفته است. شکی نیست که ایرانیان با توجه به تجربه سی و یکساله مبارزاتی علیه فاشیزم مذهبی در ایران، میتوانند به ملت های منطقه در این رابطه یاری برسانند.

خمینی…


فرهنگ قبر، مرگ پرستی‌، مرگ زیستی‌، مرگ جویی، مرگ پراکنی، مرگ سالاری، مرگ دوستی‌، مرگ خوئی، مرگ چیرگی،  مرگ خواهی،  مرگ ستایی، مرگ گرایی،  مرگ اندیشی‌…

نخستین سخنرانی البرادعی در صحرای سینا


… ما مصیبت دیده ایم در این مدت. مصیبت های بزرگ، البته بعضی پیروزها بوده که آن هم بسیار بزرگ بوده. این همه وارد شده خسارت به ما.
ما فریاد میکنیم از دست این ، برای این است. خون ها ریخته شده. نه تلویزیون صحیح داریم نه اهل منبر میتواند حرف بزند. نه امام جماعت. همه مجرمند. باید همه محاکمه شوند. مشایخ ما حبس کشیدند. ماها آبرو دادیم. باید اسلام بیاید در مصر. من به همه نصیحت میکنم. مبارک قبرستانهای ما را آباد کرد. پول توریسم پرداخت باید شود به هر مصری درب در خانه ….

ایران، تونس، مخمل انگلیسی


حال که گرد و غبار در تونس اندکی فروکش کرده، میتوان عبای مخمل انگلیسی «رهبر» آخوند آینده تونس را دید زد.
«قیام» تونس تازه پا گرفته بود که بسیاری از ایرانیان از خود میپرسیدند که چرا تونس تونست، ولی ما نتونستیم.
چرا هموطن، ما هم به رهبری انگلیس تونستیم. آنهم در بهمن 1357، چند سال پس از قتل عام سران رهبران سیاسی مخالف شاه در اوین.
سال گذشته بود که قرار بود کت و شلوار مخملی دوخت انگلیس، مدل «دوران طلایی امام» را با لباس کهنه مان عوض کنند، که پارچه کهنه مثل چسب دوقلو بر بدنمان  چسبیده و به تغییر گردن ننهاد. خبرهای مصر و دیگر کشورهای مسلمان نشان از آن دارند که این مدل لباس به تولید انبوه رسیده و قرار است به تن همه خاورمیانه و شاخ آفریقا چپانده شود.
حال، اگر ما نخواهیم که بمانند بکصد سال گذشته در دوران «طلایی» درجا بزنیم، باید که خود قهرا این رژیم را به درک واصل کنیم و اینبار رهبران سیاسی خود را بر مسند قدرت نشانیم.

مذاکرات گفتگوهای قدرتهای برتر جهانی با خامنه ایی


گقتگوها ی  قدرتهای بزرگ جهانی با حکومت خامنه ایی درباره مذاکرات ، در استانبول ادامه یافته شد…