حماقت یازده سپتامبر


Police guard Camp Ashraf in 2011 (AFP/File)

Police guard Camp Ashraf in 2011  AFP

دیدن صحنه های برخورد هواپیماهای مسافربری امریکن ایرلاین به برجهای دوقلو، هنوز که هنوزه، پس از گذشت سالیان، دردآور است. تجسم انسانهایی که در این دو ساختمان کار میکردند و در یک لحظه آتش مرگبار جهل و ارتجاع ، آنها را سوزاند، و یا آنهایی که از صدها متر ارتفاع خود را به پایین پرتاب کردند، جانگداز است.
یک مشت احمق پاکستانی و عرب، به سرکردگی ارتجاع حاکم بر میهنمان (دادگاه منهتن نیویورک ثابت کرد که طرح این حمله های تروریستی در شورای امنیت رژیم ایران ریخته شده بود) گمان بردند با کشتن بی گناهان میتوانند ابرقدرتی را به زیر بکشند. آنها به لابی جنگ در این کشور کمک کردند تا پای جنگ و خونریزی را به خاورمیانه و شاخ آفریقا باز کنند. از آنهنگام تا کنون، صدها هزار بیگناه جان خویش را باختند.
حمله های تروریستی یازده سپتامبر پی آمدهای ناگوارتری داشتند. از آن تاریخ تا کنون، به بهانه مبارزه با تروریسم، در این کشورها هر آنکه در پی آزادی و استقلال بود، سرکوب شده و میشود. ملت ایران بویژه بهای سنگینی برای حمله های تروریستی داده است. بزرگترین، سازمانیافته ترین، مسلح ترین اپوزیسیون ما، در پی این حملات، مورد تهاجم نیروهای نظامی ائتلاف قرار گرفت و پس از آن نیز مزدوران رژیم در عراق، با چراغ سبز امریکا، دست باز برای کشتار آنان یافتند.
صحنه دیدن مجاهدین خلق ایران در عراق، پلاکارد بدست در اردوگاه مرگ لیبرتی و یا تظاهرات زنان مجاهد، با دست خالی در برابر مزدوران مسلح عراقی در اشرف، از یک سو، انسان را غرق در افتخار و از سوی دیگر حماقت بی حد و حصر امریکا را به نمایش میکشد.
در این روزها به بهانه فیلمی درباره پیامبر مسلمانان، در برخی کشورهای تظاهراتهای خشونت آمیزی علیه امریکا در جریان است. رژیم آخوندی نیز سراسیمه به صحنه شتافته تا نمایش مرگ بر امریکایش را برروی مانیتورهای جهانی ببرد و سوار موج شود.
اگر که آن عده تروریست پاکستانی و عرب احمق بودند، امریکا نیز در این حماقت دست کمی از آنان ندارد. چرا که بجای حمایت از نیروهای پیشرو در این کشورها، گمان میکند که بهتر است نیروهای پس گرای وابسته بهار عربی را به زمستان ارتجاع بکشانند تا نیروهای پیشروی غیر وابسته در این کشورها زمام امور را در دست گیرند. درست در کشوری که، لیبی، با نیروهای رزمی ناتو، رژیمش عوض شد، سفیر امریکا به قتل میرسد. حال و روز مصر با رئیس جمهور جدیدش، بهتر از آن نیست. البته که پایه همکاری امریکا با ارتجاع تا آنجایی که به ما مربوط  میشود، به کودتای 28 مرداد علیه دولت قانونی مصدق برمیگردد. میوه نجس و مسموم این همکاری به قدرت رسیدن خمینی دجال و پس از آن طالبان در افغانستان و در زمان حاضر مالکی جنایتکار و دیگران است.
اشتباه است اگر عده ایی گمان میکردند که حمله های تروریستی یازده سپتامبر درس خوبی به امریکا داد. خیر، سلسه اشتباههای احمقانه استراتژیک سیاست خارجی امریکا ادامه دارد. حال بقول آقای دکتر هزارخانی، خانم کلینتون، ملکوک الممالک در پیش تلویزیونهای جهانی به صحنه بیاید و اعلام کند که آزادی بیان در امریکا اجازه ساخت چنین فیلمهایی میدهد. ولی، همان قوانین امریکا، اجازه حمایت و پرورش مهیبترین نیروهای سیاه تاریخ، فاشیزم دینی از یک سو، و سرکوب و بمباران و کشتار آزادیخواهان ایرانی را نمیدهد.
مفسران غربی مطبوعات اکنون ادعا میکنند که بهار عربی را اشتباه فهمیده اند. خیر! شما با حمایت از ارتجاع، بهار عربی را به دست جلادان ارتجاع داده اید. آیا کشتن این بهار در عراق و با حمایت از نیروهای ارتجاعی آخوندی آغاز نشد؟
روزی که اتحاد جماهیر شوروی دست به اشغال افغانستان زد، واژه «جهاد» برای امریکاییان مساوی با کشتار و اخراج نیروی رقیب بود و مثل شکلات روی میز مسئولان امریکایی دست به دست میشد. حال این واژه برابر با کشتار و تروریسم برای آنان شده است. لیکن امریکا هنوز نفهمیده و نمیداند که راه چاره مبارزه با تروریسم، بویژه با پدرخوانده آن در تهران، تنها و تنها از حمایت مجاهدان و مبارزان راه آزادی ایران و نه سرکوب و کشتار و لیست گذاری آنان، میگذرد. امید است که در آینده نزدیک، و نه زمانی که رژیم ایران مسلح به بمب اتمی شده، و ویروس ارتجاع، همه خاورمیانه و شاخ آفریقا را در بر گرفته، ایالات متحده این درس را فراگیرد.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s